Zmiana myślenia, zmiana historii

Bardzo długo byłem ograniczony moją wewnętrzną narracją, która wydaje się być narzuconym przez los lub tzw. okoliczności błędnym kołem. Wyobrażenia o tym "jaki powinienem być" przekazywane przez rodziców, nauczycieli, mentorów, galerzystów i "społeczeństwo" miały na mnie wpływ większy niż mi się wydawało. Ilekroć nie spełniałem oczekiwań czy nie osiągałem zamierzeń, frustrowałem sie i coraz częściej wycofywałem. To było jak utknięcie w roli, którą ktoś inny dla mnie wymyślił.

Szukaj na peryferiach

Potrzeba akceptacji i bycia lubianym jest wyczerpująca i może być paraliżująca. Zdarzało mi się rozwadniać swoje pomysły, by trafić do tzw. "szerszego grona odbiorców". W rezultacie czułem się twórczo rozczarowany i jakoś zablokowany. Traciłem z oczu to, co najważniejsze i dlaczego w ogóle rozpocząłem swoją kreatywną podróż.

Idź i kreuj

Kreatywność dla wielu wydaje się tajemniczą, nieuchwytną siłą, rządzoną przez niejasne emocje i trudną do wyjaśnienia intuicję, a zatem zjawiska których nie można kontrolować. Taka niepewność staje się barierą, sprawiając, że tworzenie wydaje się nieosiągalne lub zarezerwowane dla nielicznych.

Nie do zignorowania

Dawno temu, kiedy pracowałem nad serią Hometown, a także tuż po jej zakoń, myślałem że zasadnicza różnica między mną [wtedy] a innymi fotografami [wtedy] polegała na tym, że ja zdecydowałem się "coś zrobić" i zaangażowałem się w to na tzw. 100%.

Jak poradzić sobie z własnym Ego?

Kiedyś każde zrobione przeze mnie zdjęcie i każdy projekt, nad którym pracowałem, były dla mnie dowodem mojej błyskotliwości, świadectwem mojej wyjątkowej obecności w świecie. Te "niepodważalne dowody" mojej wielkości były tym, co jakoś definiowało mnie samego. Jednak była to pułapka, stopniowo zmieniło się to w ciągłą pogoń za utrzymaniem słabnącego poczucia własnej wartości.

Zmiana nazewnictwa?

Kiedy jesteś fotografem, nie tylko oficjalnie lub zawodowo, ale kiedy czujesz to głęboko w sobie, oznacza to, że zdjęcia tworzysz w wyobraźni. Kreujesz je w swoim umyśle. Reprezentują one Twoją ekspresję, pomysły, wrażliwość i intencje. Aby tworzyć te obrazy w sobie, nie potrzebujesz aparatu fotograficznego; nie potrzebujesz niczego. Sytuacje, uczucia, ludzie, twarze, kolory, formy i wszystko inne, z czym się stykasz, nieustannie Cię inspiruje.

Jak osiągnąć "doskonałość" w fotografii?

Pogoń za idealnym zdjęciem może przypominać pogoń za własnym cieniem. Mój problem zwykle polega na balansowaniu między całkowitym zwątpieniem a przekonaniem, że TO zdjęcie pojawi się właśnie przy następnym naciśnięciu migawki. Zrobiłem dziesiątki tysięcy zdjęć, i prawie wszystkie z nich okazywały się niespełnioną nadzieją na obrazu, którego szukałem. Jest to jak droga która nie kończy się nigdy, bo zawsze jest coś za następnym zakrętem.

Kim jest fotograf?

Myślę, że fotografem jest się wtedy, gdy robi się zdjęcia i ogląda się je później w nadziei, że znajdzie się na nich to, co się sobie wyobrażało. Kiedy jesteś fotografem, nie tylko utrwalasz rzeczy, miejsca i ludzi; przede wszystkim starasz się stworzyć za pomocą aparatu obrazy, które już masz w głowie. Misją fotografa jest uwolnienie tych obrazów ze swojej głowy i danie ich światu.

Strach w oczach

Przez lata strach był obecny w każdym moim życiowym przedsięwzięciu. Strach przed porażką, obawy przed odrzuceniem i przygniatające uczucie, że nie jestem wystarczająco dobry. Każdemu zamierzeniu, czy to osobistemu, czy zawodowemu, towarzyszyły myśli, poddające w wątpliwość moją zdolność do odniesienia sukcesu. W dziedzinie fotografii ten niepokój początkowo mało zauważalny narastał wraz z kolejnymi sukcesami, w końcu zupełnie paraliżując moje działania na ponad dekadę. Utknąłem w błędnym kole obaw, nie mogąc uwolnić się od przekonania, że już nie sprostam poprzednim sukcesom.

Droga wskazuje kierunek

Przez ponad dekadę moja relacja z fotografią stopniowo stawała się pozbawioną radości, a nawet znaczenia. Ekscytacja związana z dostrzeganiem i zapisywaniem chwil, kiedyś wręcz elektryzująca, stopniowo wygasła. Kliknięcie mechanicznej migawki i przewinięcie kciukiem filmu w aparacie zawsze przynosiło ogromną satysfakcję jednak z czasem wszystko to się jakby rozproszyło. Po latach zrozumiałem przyczynę.

Restart? Nowy początek? To zupełnie bez znaczenia

So I fixed my site again, and my work is on display again. Welcome back to all of you… Here is my plan: I used to love taking pictures and watching movies, but over time, everything seemed to gradually turn the other way around. But has it really changed? Now that I am 49, I am more thoughtful and less conservative about photography. But am I really? I will try to find out here.